Kleur Zonder Zon

Sinds ik samenwoon met mijn Chinese vriend, leef ik soms min of meer in twee verschillende werelden. Hoewel dat ook wel eens wat verwarring oplevert (geef nooit een boeketje witte bloemen aan je Chinese schoonmoeder, wordt nl. geassocieerd met de dood, oeps), is het overwegend een enorme verrijking van mijn leven.

Zo vierde ik afgelopen weekend voor de tweede maal in anderhalve maand Nieuwjaar. Dit keer niet thuis op de bank met oliebollen en een kleurloze conference op tv, maar op straat tussen de knalgele draken, vuurrode leeuwen en honderden lampionnetjes en vlaggetjes in vrijwel alle kleuren van de regenboog. Het nieuwe jaar wordt door de Chinezen groots, spetterend en kleurrijk ingeluid.

Dat mijn besluit om mijn leven letterlijk en figuurlijk meer kleur te geven, samenhing met China is dan ook niet zo vreemd.

Na een (schoon)familiebezoek in Hong Kong stond ik bij terugkomst op een druilerig perron te wachten op de tram op een nog triester R’dam centraal (één grote modderige bouwput). Rond mij stonden enkele tientallen mensen in grauwe, donkere kleding, even troosteloos als de omgeving. Een schril contrast met het kleurrijke HK. De enige twee mensen in gekleurde kleding die mij ook direct opvielen, waren respectievelijk een vrouw van Aziatische en Caribische afkomst.

Toen ik naar mezelf keek, schrok ik me rot. Ook ik stond daar moe en make up-loos na een reis van 24 uur (lekker goedkoop via Bangkok, vervolgens Taipei naar HK) met mijn lange zwarte wollen jas, zwarte shawl, zwarte laarzen en donkere broek. Bah, ik was even kleurloos als de miezerige motregen. Dat was het moment dat het roer omging, en ook vooral in mijn kledingkast. Vanaf nu enkel nog kleur (en uiteraard wel de juiste kleuren).

Al schrijvende, rijst bij mij de vraag of er een verband is tussen het aantal zonuren en het aantal kleuren op straat? Zou het zo zijn dat er, net zoals er een samenhang is tussen zonneschijn (en wat water natuurlijk) en kleur in de natuur, eveneens een samenhang is tussen zon en kleur op straat? Als ik naar het straatbeeld kijk in Nederland, lijkt de stelling wel eens waarheid te kunnen zijn. In de winter zijn we geneigd ons te hullen in dikke, donkere, zwarte kleuren en zodra de zon gaat schijnen en de lente begint, komen daar ineens de gekleurde jurkjes, truitjes en rokjes tevoorschijn.

Natuurlijk is het zo dat de wintercollectie van de meeste winkels uit grotendeels donkere kleuren bestaat en de zomercollectie uit lichtere kleuren. Maar waarom eigenlijk? Alsof de zonkracht in Nederland in de lente en zomer zó groot is, dat donkere kleding te warm is en we uitsluitend lichte en reflecterende kleding nodig zouden hebben? Bovendien is het niet eens zo dat lichte kleding per definitie koeler is dan donkere (vgl. de Griekse oude vrouwen en zwarte burka’s in snikhete Arabische landen) maar dat terzijde.

Wat we pas écht nodig hebben is meer kleur, licht, warmte en zon gedurende de koude en deprimerende wintermaanden (oké deze winter was er veel sneeuw en daardoor best mooi, maar dat was wel een uitzondering). Natuurlijk kunnen we dit niet helemaal beïnvloeden, maar begin eens tijdens je volgende shopronde met het links laten liggen van zwarte en grijze kleding en koop alleen nog maar kleur. Wedden dat je kledingkast en daarmee je humeur al een stuk zonniger worden?